De legende Christophorus
Christophorus, Christusdrager, is het symbool van de zoekende mens, aan wie en door wie de liefde geopenbaard wordt. Hij gaat op zoek naar datgene wat zijn hart hem ingeeft: het dienen van de machtigste heer in de verschijning van de koning, de duivel, de heremiet en ten slotte het Christuskind. Als reus zet hij de mensen over de rivier, de eeuwig stromende adem van het leven. Na jarenlang dragen en dienen weet Christophorus zich gedragen door het kind, het licht van hemel en aarde.
Christophorus is niet alleen beschermheilige van pelgrims, reizigers en weggebruikers, daarnaast is hij patroon van vestingwerken en van de zee. Hij wordt aangeroepen tegen wateroverlast, onweer en hagelbuien, alle vormen van tegenspoed, pest, hongersnood, verwondingen en kiespijn. Hij is patroon van kinderen en zwangere vrouwen, van hoveniers en tuinders, fruit- en appelverkopers, boekbinders, schilders, timmerlieden en hoedenmakers.
In de Oosterse Kerk wordt hij gerekend tot de heilige genezers.
 |
Pasteltekening uit het boek:
Christoforus de legende van een heilige.
Juke Hudig |
CHRISTOPHORUS
Christophorus had van 's morgens vier
Tot 's avonds zeven als een lastdier
Door de gezwollen rivier gewaad.
Nu wou hij rusten en eten; maar kwaad
Bedacht hij, er was geen brood in de kast
En nú nog naar 't dorp gaan was te veel last.
Bovendien - een veer zonder man op post?
"Dan maar lawaaisaus en flauwe kost."
Hij smeet zijn vetlaarzen fluks in een hoek,
Scharrelde (op kousen, in onderbroek)
Uien en meel bijeen in de pan
Met een scheut melk; ... at lekker er van. -
Daar klonk de bel, overzijds, in de biezen.
Een heilige zou zijn geduld verliezen,
Bromde Christophorus, en keek door het raam.
Een hummeltje stond ginds zoo klein en eenzaam,
Dat hij met vaart in zijn laarzen schoot,
En 't water instapte, dat 't hoog opspoot.
Hij sprak heel vriendelijk: wel, kleine broer,
Zet je maar als ruitertje op mijn schoêr,
En neem maar als teugel mijn lange haar.
Zit je goed? Stuur je goed? Dan zijn we klaar.
Het was een klein ventje, maar wàt was hij zwaar.
En het water rees hooger dan sinds dag en jaar.
Soms voelden zijn voeten geen bodem meer,
En de jongen drukte hem dieper nêer.
En hij riep: wij verdrinken! Maar God zij geloofd!
En het kind zeide: Leef! Gij draagt God op uw hoofd!
En hij rees, en hij voelde met voet en stok
Weer grond, en hij viel aan land met een schok.
En lachend stond voor hem in lichtglans gehuld
Het kind, en het vroeg: hoe groot is mijn schuld?
Maar de veerman zei: die de Wereldheer droeg,
Had 't àl in zijn armen, en dat is genoeg.
En toen sprak Jezus: gij zult tot uw dood,
Ter herinnering aan uw Heer in zijn nood,
Christophorus heeten; uw leven en lot
Zal veilig gedragen zijn door uw God.
In 't donker stond lang de veerman alleen
En schudde zijn hoofd en krabde zijn been,
En trad binnen, en at zijn koud maal uit de pan,
En ging slapen als een gelukkig man.
GEDICHT van WILLEM de MERODE
zie voor de volledige tekst van de legende:
http://www.christoforus.nl/geschiedenis/christoforus.html
.JPG)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
