Sneeuwklokjes!

De eerste sneeuwklokjes gesignaleerd in Wehe den Hoorn

Waarom de sneeuw het sneeuwklokje geen kwaad doet.

Een kort verhaal over hoe de sneeuw aan zijn kleur komt

Vroeger had sneeuw geen kleur. Hij besluit aan de andere dingen een beetje kleur te vragen. Alleen van het sneeuwklokje krijgt hij toestemming en daarom is vanaf dat moment sneeuw wit.

Alles had een kleur, behalve de sneeuw. De aarde was bruin, het gras groen, de rozen rood, de hemel blauw en de zon was van goud. Alleen voor de sneeuw bleef er geen kleur over. De arme sneeuw besloot om aan één van de anderen een beetje kleur te vragen.

Eerst ging hij naar de aarde: "Aarde, mag ik een beetje van jouw bruine kleur?" Maar de aarde sliep en antwoordde niet.

Daarna ging de sneeuw naar het gras en vroeg: "Gras, mag ik een beetje van jouw groene kleur?" Maar het gras was gierig en deed alsof het niets gehoord had.

Toen ging de sneeuw naar de roos en smeekte: "Roosje, alsjeblieft, geef mij een beetje van jouw rode kleur." Maar de roos was erg verwaand en draaide zijn hoofd af.

De sneeuw probeerde het bij de hemel en riep: "Hemel, mag ik een beetje van jouw blauwe kleur?" Maar de hemel was veel te ver weg en hoorde de sneeuw niet.
En zo moest de sneeuw weer verder en vroeg aan de zon: "Zonnetje, mag ik een beetje van jouw gouden kleur?" Maar de zon had het veel te druk met schijnen en had geen tijd om te antwoorden.

 

En tenslotte vroeg hij aan een klein wit bloempje aan de rand van het bos: "Wit bloempje, mag ik een beetje van jouw mooie kleur?"

En het lieve bloempje antwoordde: "Natuurlijk sneeuw, neem zoveel als je wilt!"
Zo nam de sneeuw een beetje van de witte kleur van de bloem en vanaf dat ogenblik was de sneeuw wit.
Daarom werd het tere bloempje aan de rand van het bos sneeuwklokje genoemd en het is het enige bloempje, dat van de sneeuw geen last heeft.

 

Bron

"De betoverde tuin" door Marie Mrstikova.

 

De Lente komt, de Lente komt
Al sluimren nog de velden.
Ons kwam een bloempjen uit de sneeuw
Die zoete maar vermelden.
Sneeuwklokjes, blinkt,
Sneeuwklokjes, klinkt,
Sneeuwklokjes, luidt op den winterschen akker
Lente met duizende bloemekens wakker!

De Génestet

Sneeuwklokvrouwtje met mandje www.priegelgoud.nl


 

 

 

Maria Lichtmis, 2 februari

  

Sinte Bride

   

De dag die vooraf gaat aan Maria Lichtmis, is de Naamdag van Sinte Bride,
1 februari.

Sinte Bride leefde in het Ierland aan het einde van de vijfde en begin van de zesde eeuw. Men zegt dat op haar naamdag de eerste vogels hun nest beginnen te maken, want de dood van het jaar is voorbij en de geboortedag van het jaar is aangebroken. En men zegt dat `toen Maria voor de reiniging naar de tempel ging, Bride voor haar uit liep met een brandende kaars in iedere hand. Er stond een sterke wind rond de hoogten van de tempel, maar de kaarsen flakkerden niet. Daarom wordt ze Bride met het licht genoemd en haar naamdag: de dag van Bride met de kaarsen. Haar naamdag, 1 februari, de eerste dag van de Keltische lente, is de dag voor Maria Lichtmis. Op deze dag worden zowel de kaarsen als het vuur in het wierookvat gezegend door de Keltische kerk, als voorbereiding op het reinigingsfeest, de dag erna. Aan dit vuur wordt ook het Maria-Lichtmisvuur ontstoken, waarvan een deel van het jaar werd bewaard om met Kerstmis het kersthout aan te steken.



---------------------------------------------------------------------------------




We droegen alle kaarsjes tot in het mulle zand.
In kleine aarde-kuiltjes
werden ze opgebrand.
Dag vlam, dag vlam en dankjewel,
dat je het licht bewaarde.
Weldra komt weer zonneschijn,
doof nu maar in de aarde.
Tot ziens in de Sint-Maartenstijd
dat is nog wel heel ver,
Maar kom jij dan, in mijn knol,
weer stralen als een ster?

 

Op Maria-Lichtmis worden traditioneel kaarsen gewijd en een kaarsenprocessie gehouden vóór de mis ; vandaar de naam lichtmis. In veel talen verwijst de naam van het feest rechtstreeks naar kaarsen: het Zweeds: Kyndelsmässodagen, en in het Frans: Chandeleur. De processie staat symbool voor de intrede van Christus in de tempel van Jeruzalem, als het “Licht dat voor alle volkeren straalt”.
 

Maria

Gelukkig Nieuwjaar

Een gezegde:Een nieuw jaar ontvouwt zich geleidelijk, zoals de bloembladen van een knop de schoonheid binnen in nog verborgen houden. 
Voor allen de beste wensen en vooral wens ik u toe inspiratie om nieuwe stappen te nemen.
Ook in dit nieuwe jaar een kleine verandering in de naam van deze weblog. De vier seizoenen heet vanaf nu:  

VIER DE SEIZOENEN



Daniel Boillat: Neujahrs-morgen.

                                                           Ik wens U

Ik wens U een jaar

Als een alfabet

Met alle letters van A tot Z

Van arbeid, blijheid en

Creativiteit

Tot zegen, zon en zaligheid.

Guido Gezelle

Kadinsky/Winterlandschap

Nu mag ook de winter wel komen!

 

...en binnen is de seizoentafel met sneeuw-witte figuren.

WINTERSPEL  www.priegelgoud.nl


 

Warme groet
Janna

Christophorus

De legende Christophorus 

Christophorus, Christusdrager, is het symbool van de zoekende mens, aan wie en door wie de liefde geopenbaard wordt. Hij gaat op zoek naar datgene wat zijn hart hem ingeeft: het dienen van de machtigste heer in de verschijning van de koning, de duivel, de heremiet en ten slotte het Christuskind. Als reus zet hij de mensen over de rivier, de eeuwig stromende adem van het leven. Na jarenlang dragen en dienen weet Christophorus zich gedragen door het kind, het licht van hemel en aarde. 




Christophorus is niet alleen beschermheilige van pelgrims, reizigers en weggebruikers, daarnaast is hij patroon van vestingwerken en van de zee. Hij wordt aangeroepen tegen wateroverlast, onweer en hagelbuien, alle vormen van tegenspoed, pest, hongersnood, verwondingen en kiespijn. Hij is patroon van kinderen en zwangere vrouwen, van hoveniers en tuinders, fruit- en appelverkopers, boekbinders, schilders, timmerlieden en hoedenmakers.

In de Oosterse Kerk wordt hij gerekend tot de heilige genezers.








 

Pasteltekening uit het boek:
Christoforus de legende van een heilige.
Juke Hudig

                         

CHRISTOPHORUS

Christophorus had van 's morgens vier
Tot 's avonds zeven als een lastdier
Door de gezwollen rivier gewaad.
Nu wou hij rusten en eten; maar kwaad
Bedacht hij, er was geen brood in de kast
En nú nog naar 't dorp gaan was te veel last.
Bovendien - een veer zonder man op post?
"Dan maar lawaaisaus en flauwe kost."
Hij smeet zijn vetlaarzen fluks in een hoek,
Scharrelde (op kousen, in onderbroek)
Uien en meel bijeen in de pan
Met een scheut melk; ... at lekker er van. -
Daar klonk de bel, overzijds, in de biezen.
Een heilige zou zijn geduld verliezen,
Bromde Christophorus, en keek door het raam.
Een hummeltje stond ginds zoo klein en eenzaam,
Dat hij met vaart in zijn laarzen schoot,
En 't water instapte, dat 't hoog opspoot.
Hij sprak heel vriendelijk: wel, kleine broer,
Zet je maar als ruitertje op mijn schoêr,
En neem maar als teugel mijn lange haar.
Zit je goed? Stuur je goed? Dan zijn we klaar.
Het was een klein ventje, maar wàt was hij zwaar.
En het water rees hooger dan sinds dag en jaar.
Soms voelden zijn voeten geen bodem meer,
En de jongen drukte hem dieper nêer.
En hij riep: wij verdrinken! Maar God zij geloofd!
En het kind zeide: Leef! Gij draagt God op uw hoofd!
En hij rees, en hij voelde met voet en stok
Weer grond, en hij viel aan land met een schok.
En lachend stond voor hem in lichtglans gehuld
Het kind, en het vroeg: hoe groot is mijn schuld?
Maar de veerman zei: die de Wereldheer droeg,
Had 't àl in zijn armen, en dat is genoeg.
En toen sprak Jezus: gij zult tot uw dood,
Ter herinnering aan uw Heer in zijn nood,
Christophorus heeten; uw leven en lot
Zal veilig gedragen zijn door uw God.
In 't donker stond lang de veerman alleen
En schudde zijn hoofd en krabde zijn been,
En trad binnen, en at zijn koud maal uit de pan,
En ging slapen als een gelukkig man.
    GEDICHT van WILLEM de MERODE

zie voor de volledige tekst van de legende: http://www.christoforus.nl/geschiedenis/christoforus.html

De reis van Niels Holgersson

Niels hoeft opeens niet meer naar school.
Hij gaat een reis maken op de rug van een gans.
Zo leert Niels de wereld kennen.

....een schooljongen die werd betoverd.

Hoog in de lucht boven Zweden
over de huizen en over de zee
Vliegen de ganzen naar Lapland
Kruimel en Niels mogen mee

Niels Holgersson
vliegt op een gans naar de zon
Niels Holgersson
komt ie 't najaar weerom

Laag in de donkere bossen
hoog in de bergen waar het koud is en guur
Niels en de ganzen beleven steeds weer een nieuw avontuur.

 

Niels verkrijgbaar bij  www.priegelgoud.nl
 

Nils Holgersson is de naam van de hoofdpersoon van het kinderboek Nils Holgerssons wonderbare reis (Zweeds: Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige) van Selma Lagerlöf uit 1906.

Het boek is bedoeld om kinderen op een speelse manier de aardrijkskunde van Zweden te leren.


De familie Holgersson woont in Skåne in het uiterste zuiden van Zweden op een kleine boerderij. Daar groeit hun enige zoon Nils op. Nils is niet zo vriendelijk voor de dieren thuis, hij houdt er van om ze te plagen en te sarren. Als hij op een dag een nisse (een soort kabouter) vangt en weigert die weer vrij te laten, spreekt de boze kabouter een betovering uit over Nils. Hij wordt zo klein als een duim. Nils smeekt de kabouter om hem weer groot te maken, maar de kabouter verdwijnt zonder een spoor na te laten.
Meteen krijgt Nils het aan de stok met de dieren van de boerderij die hem allemaal uitlachen en dreigen om hém nu eens te pesten, en Nils moet vluchten. Hij verstopt zich in de heg die om het erf groeit.
Op dat moment vliegt een groep wilde ganzen over de boerderij. Ze roepen de tamme ganzen op om mee te vliegen naar de bergen en vrij te zijn! De meeste ganzen voelen er echter niets voor om hun leventje op te geven. Alleen Mårten, een jonge ganzerik, wil wel mee. In eerste instantie lukt het hem niet op te stijgen - hij heeft nooit echt vliegen geleerd. Nils heeft er even geen erg in dat hij klein en hulpeloos is en probeert de ganzerik het ontsnappen te belemmeren. Hij grijpt Mårten bij de nek en... op dat moment slaagt die erin op te stijgen. Met veel moeite slaagt Nils erin op de rug van de ganzerik te kruipen.
(WIKIPEDIA)

www.priegelgoud.nl

 

Hoe je iets kunt leren als je op reis gaat met ganzen:
Zes van de ganzen heten Yksi, Kaksi, Kolme, Neljä, Viisi en Kuusi.
Dat zijn de cijfers van 1 tot en met 6 in het Fins.   

Bloemenkrans

Het is midden augustus.
Dankzij de mooie, zonnige zomer is het graan geoogst.

De akkerranden staan te pronken, vol van prachtige veldbloemen.
 
Belle heeft een wens. 
Ze zou graag een bloemenkrans willen!
Ik ga voor mijn kleindochter een bloemenkrans maken.



 
 
 


 

Belle is blij.

Schilderachtig Hoogeland

Vakantie in Groningen op het Hoogeland.

 

Wat een prachtige show gaven  de Reuzen Berenklauwen. We wachtten op het moment dat het vlies, waar de bloem in rijpte, zich opende.

Met mijn moeder van 101 jaar een wandeling maken en een ijsje eten bij Nienoord in Leek.





Bij ons vakantiehuisje in Wehe den Hoorn bloeit de Kiwi-boom.

Op Stort bij Leens hebben we met onze kinderen een heerlijke dag aan de Hoornse Vaart.

Het Raadhuis in Eenrum.

We bezoeken de expositie DE KRACHT VAN KLEUR van Antje Sonnenschein in Galerie Het Raadhuis in Eenrum.

http://www.galeriehetraadhuis.nl/nieuwsbrief/2014-maart/nieuwsbrief-antje-14.html
 De schilderijen van Antje raken mij.

In de schilderijen van Antje Sonnenschein is de liefde voor het Groninger landschap terug te vinden: de kleuren, de motieven, het weidse, de zo typerende boerderijen, de akkers; afhankelijk van het seizoen ook zo verschillend van kleur. Het zijn vooral de kleuren, waarin ik haar liefde voor het  Groninger land zie en herken, wat je ook bij de Ploegschilders kunt ervaren.

Het was fijn om al die kleurenpracht van zo`n 30 schilderijen bij elkaar te zien en te beleven.

 

Antje Sonnenschein zegt in een intervieuw: ‘Die kleuren van het land, die voel ik’ 

 

Fluitekruid bij Leens

Reitdiep



: http://www.galeriehetraadhuis.nl/nieuwsbrief/2014-mei/nieuwsbriefmei2014.html

Nederland viert feest is het thema van de nieuwe expositie
vanaf 27 juni tot 24 augustus 2014 in Galerie Het Raadhuis in Eenrum.