Sneeuwklokjes



Het Sneeuwklok-mannetje, www.priegelgoud.nl
 

Ik kwam deze week op het landgoed Nieuw-Amelisweerd. Het begon al iets te schemeren, maar wat mij als eerste trof waren de velden onder de bomen met duizenden sneeuwklokjes. Wat een pracht!
Jammer dat ik niet meer het licht had om ze goed op de foto te krijgen.

Het is al schemerig...als kleine lichtjes, de sneeuwklokjes

                   
Nieuw-Amelisweerd is een onderdeel van het landgoed Rhijnauwen, Oud-Amelisweerd. Een mooi parkbos met landerijen zo`n 300 hectare groot. Een schitterend wandelgebied.
Er worden ook speciale sneeuwklokjes-wandeltochten gehouden. 

Amelisweerd

Sneeuwklokje, de Griekse naam is Galantus, wat betekent Melk-Bloem.

Een kinderliedje:
Dag sneeuwklokje, wit rokje, ik zie je daar wel staan.
De winter, de winter, die is nu heen gegaan.
Nu jij weer staat te bloeien, gaan krokusbolletjes groeien;
de groene sprietjes kun je al zien.
Worden ze geel of paars misschien?
Dag sneeuwklokje, wit rokje, ik zie je daar wel staan.
De winter , de winter, die is nu heengegaan.

 Een artikel uit het Dagblad van het Noorden met de titel: Verslaafd aan witte rokjes

"Een nieuwe en naar blijkt, erg besmettelijke aandoening is een aantal jaren geleden uit Engeland komen overwaaien. Vooral tuiniers worden erdoor getroffen en ze worden besmet waneer ze het kwetsbaarst zijn, in het prille voorjaar. Er bestaat zelfs een gewichtig aandoende term voor, galanthofilie. Anders gezegd, de (verregaande) liefde voor sneeuwklokjes. Zie vervolg tekst
 
 http://www.dvhn.nl/wonen/tuinen/article5808090.ece

Het feest van een honderdjarige!

 

 

Mijn moeder is in dit huis, annex smederij geboren. Op 7 februari 1913.

 

Het is geen kunst om oud te worden. Het is een kunst om het te dragen.

 

(Johann Wolfgang Goethe)

 

 

Als jonge vrouw maakt ze kennis met mijn vader.

Mijn moeder Trijntje met haar oudere broer Jan.

Ze trouwt en krijgt 9 kinderen. Samen met haar man brengt ze 8 kinderen groot. Als ze 60 jaar is, sterft mijn vader. Daarna is ze nog 40 jaar alleen.

 

En dan breekt de dag van haar 100-ste verjaardag aan.





 

 

De burgermeester komt op bezoek.


En op de andere dag is de familie uitgenodigd. Kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Het zijn er 81.

 









Het was een dag om met dankbaarheid aan terug te denken.

2 februari Maria Lichtmis

2 februari brengt ons bij het feest van Maria Lichtmis. Zoals  zoveel feesten is het een oud feest, een voor-christelijk feest. Zolang er mensen zijn en zolang de zon op gaat werden begin februari feesten gevierd ter ere van de het nieuwe leven, de lichtkracht die alles deed ontstaan uit de aarde. In de vierde eeuw werd het voorchristelijk natuurfeest verbonden met het christelijk Maria Lichtmis feest. Tot op heden worden op 2 februari in de kerk, voor de mis, de kaarsen gewijd,                waarna een ommegang met brandende kaarsen in de hand volgt.   De aarde ontwaakt. Het licht komt terug.   *Maria Lichtmis De Driekoningen-maand Januari brengt ons op 2 Februari bij het feest van Maria Lichtmis. Voor velen een onbekend feest, een feest dat de moeite van het vieren waard is, het feest van het steeds sterker wordende daglicht. Het is het laatste lichtfeest, na een periode van tweemaal 40 dagen. Het Sint Maarten-feest is het eerste lichtfeest op 11 november, 40 dagen vóór Kerstmis. Maria Lichtmis vieren we 40 dagen ná Kerstmis. Zo wordt de periode tussen 25 december en 6 januari ook wel 'kleine kersttijd' genoemd en de periode van twee maal 40 dagen 'grote kersttijd'.   *uit :Vrije Opvoeding Jaarfeesten Een weerspreuk: Drupt met Lichtmis de hagedoorn, een goed jaar voor het koorn.

Winter in januari.

Winter

Winter. Je ziet weer de bomen

door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

Herman de Coninck

 

uit: Zolang er sneeuw ligt
Brugge: Orion. 1975




DE IJSBREKERS 1924
 Jan Altink / Lid en mede-oprichter van de kunstkring De Ploeg

 

 De eerste sneeuwklokjes?

 

 

ARTABAN, De Vierde Wijze uit het Oosten.

Midden in de winternacht was er een ster op aarde neergedaald. Een hemels koningskind was geboren. En zij gingen het zoeken om het te aanbidden en hun offergaven te bieden. Zij gaven goud, wierook en mirre, geschenken die van oudsher gegeven werden aan koningen en profeten.

De Drie Koningen begroetten het hemels koningskind.
6 januari is de dag van de Drie Koningen.

Artaban, de vierde Wijze.
Verkrijbaar bij www.priegelgoud.nl
 

In het mattheus-evangelie lezen we over priesterwijzen uit het oosten. En daar staat niet specifiek dat er drie waren. In de loop der eeuwen zijn er vele visies geweest over koningen en namen van koningen.
In het verhaal van Artaban ziet Artaban, samen met zijn drie vrienden, de ster en besluiten om samen het Kind te gaan zoeken. Artaban kan nog niet meegaan. Hij moet eerst zijn bezittingen verkopen. Hij zal zijn vrienden op een afgesproken plek weer zien. Als Artaban daar aankomt, zijn zijn vrienden al vertrokken en gaat hij alleen op weg......

 

 

Het verhaal van De vierde wijze uit het Oosten.

Henry van Dyke trof deze legende aan in een middeleeuws boek: de Gouden Legende van Jacobus van Voragine..en schreef in 1899 dit kerstverhaal.

 

Mirjam Chamuleau van de Zonnejaargroep heeft een beschrijving rond het verhaal gemaakt.

 

 Wie in het hemelsheil slechts ziele-redding ziet

 ziet wel zijn weg, maar het hoogste vindt hij niet.
 Slechts wie in Liefde gaat en haar zijn leven wijdt,
 wordt door God zelf-na lange tocht-de hemel ingeleid.

Met deze woorden begint de Nederlandse vertaling van een oorspronkelijk in het Engels geschreven verhaal De vierde wijze uit het Oosten door Henry van Dyke (oorspronkelijke titel: The other wise man).

Deze paar woorden geven mijns inziens goed de essentie van dit verhaal weer. Henry van Dyke, de schrijver, verkeerde in een moeilijke periode van zijn leven. Door ziekte getroffen maakte hij veel slapeloze nachten door en in een van deze nachten kwam dit verhaal tot hem. Later heeft hij deze geschiedenis van Artaban opgeschreven.

Hij vertelt dat er naast de drie wijzen uit het Oosten die van ver kwamen om hun geschenken naar het kind in Bethlehem te brengen, een vierde wijze was. Hij leefde in de stad Ecbatana in de bergen van Perzie en was een volgeling van Zarathustra. Zijn naam was Artaban.

Artaban zag ook de ster en wil hem volgen om het kind te zoeken. Hij bereidt zichzelf en zijn paard Vasda voor op de lange tocht. Drie edelstenen neemt hij mee als geschenk voor het kind: een saffier, blauw als de nachtelijke hemel, een robijn roder dan een straal van de ochtendzon en een reine parel, wit als een sneeuwtop in schemerlicht. Hij gaat op weg om de drie andere wijzen te ontmoeten met wie hij samen zal reizen. Dan komt er een zieke haast stervende man, letterlijk, op zijn pad. Het eerste dilemma is geboren; reist hij door om op tijd zijn ontmoeting te hebben of riskeert hij die te missen en helpt hij de zieke man? Of, zoals Henry van Dyke het formuleert: zou hij het grote loon voor zijn goddelijk geloof opgeven voor een enkele daad van menselijke liefde?

Hij gaat in gebed om de juiste keus te kunnen maken en besluit de man te helpen. Als hij dan na zijn oponthoud op de afgesproken plaats aankomt zijn de koningen zonder hem vertrokken. Hij besluit ze te volgen en moet zijn saffier van de hand doen om kamelen en leeftocht voor de reis te kopen.

Zijn tocht voert hem naar Bethlehem maar daar aangekomen verneemt hij dat de vader en moeder en het kind op weg naar Egypte zijn gegaan. Het is een vrouw, een jonge moeder, die hem dit vertelt en plotseling komen ook aan haar deur de soldaten van koning Herodes die de opdracht hebben alle kinderen jonger dan twee jaar te vermoorden. Artaban opent de deur en biedt de soldaat zijn robijn aan en vraagt hem verder te gaan. De bevelhebber is verrukt over de schitterende steen en beveelt zijn manschappen: "voorwaarts, hier is geen kind het huis is leeg". De vrouw dankt Artaban voor het redden van haar kind.

Dan, met alleen nog de parel als geschenk vervolgt Artaban zijn tocht om het kind te zoeken. Hij reist naar Heliopolis en Alexandrië en zoekt naar het kleine gezin uit Bethlehem. Hij komt door streken waar hongersnood heerst; hij komt door steden waar mensen ziek van de pest versmachten in hun ellende. Hij bezoekt gevangenissen en slavenmarkten en geeft de hongerigen te eten, kleedt de naakten, geneest zieken, troost gevangenenen.

Zijn jaren kwamen en gingen sneller dan de spoel die door het weefgetouw heen en weer schiet. Drieëndertig jaren van Artaban's leven waren voorbijgegaan en nog was hij een pelgrim, nog was hij iemand die het licht zocht. Moe en uitgeput komt hij in Jerusalem aan, het was omsteeks het paasfeest en de stad was vol vreemdelingen. Daar is het dat hij verneemt dat men op weg is naar Golgotha alwaar een terechtstelling van twee rovers en een zekere Jesus van Nazareth zal plaatsvinden. Dat treft hem in zijn hart en hij sluit zich bij deze mensen aan.

Hij denkt: "Gods wegen zijn wonderbaarlijker dan de gedachten van mensen. Kan het zijn dat ik de koning vind in de hand van zijn vijanden, dat ik nog op tijd kom om hem vrij te kopen met mijn parel?" Dan passeert hem een troep soldaten die een meisje voortslepen wiens gewaad gescheurd is. Terwijl Artaban vol medelijden naar haar kijkt scheurt zij zich los en werpt zich aan zijn voeten. Ze smeekt hem haar te helpen nu ze na haar vaders dood, voor zijn schulden, als slavin verkocht wordt. Artaban beeft en herkent weer de oude strijd in zijn ziel. Hij haalt de glanzende parel tevoorschijn en biedt hem aan als losprijs voor het meisje.

Op dat moment neemt de duisternis toe en begint de aarde te trillen. De muren van de huizen schudden heen en weer, een steen valt naar beneden en treft de oude Artaban aan zijn slaap. Daar, zijn bloedende hoofd rustend op de schouder van het meisje spreekt hij: niet alzo Heer, wanneer zag ik U hongerig en heb U te eten gegeven? Of dorstig en heb U gedrenkt? Wanneer zag ik U als een vreemdeling en heb U opgenomen? Of naakt en heb U gekleed? Wanneer zag ik U krank of in de gevangenis en ben tot U gekomen?

Drie en dertig jaren heb ik naar U uitgezien, maar nooit zag ik Uw gelaat, nooit vermocht ik U mijn koning naderen.

En dan klinkt er een zachte stem: Voorwaar ik zeg u voor zover gij dit aan een van deze mijn geringste broeders gedaan hebt, hebt ge het aan mij gedaan!

Een laatste, lange zucht komt over Artaban's lippen, zijn schatten waren aangenomen, zijn reis was geëindigd!

Dit verhaal geeft een prachtig beeld van de mens die wijzelf eigenlijk zijn. Op weg naar een hoger doel; waarnaartoe we van alles tegenkomen op ons pad en steeds weer de moed moeten opbrengen het Ware en het Goede te gaan doen.Is het daarom dit verhaal dat me keer op keer ontroert?

Mirjam Chamuleau

De volledige tekst van de legende is te vinden op
http://www.verhalenalmanak.nl/verhaal/de-vierde-wijze/


Dit is het prentenboek, HET MOOISTE GESCHENK, Het verhaal van de vierde koning. Het wordt helaas  niet meer uitgegeven.

Advent II

Met Kerst gedenken we de geboorte van het Kind. Het kind staat centraal in deze adventstijd. We zingen ervan. We kijken naar het kerstspel, met het kind in ons midden.

En dan het nieuws dat van buiten op ons af komt.

Kinderleed in allerlei vormen, dat ons beroert.

 

Doe ik eigenlijk wat ik zou willen doen?

Alliance for Childhood heeft de volgende tekst als manifest, waarin de rechten van het kind staan.
(International Alliance Working Group, New York, 1999)

Kindheid 

Kindheid is de tijd, waarin men alles over de wezenlijke dingen van het leven leert.
Over de hemelse en de aardse wereld over het goede, het schone en het ware.
Kindheid is de tijd om lief te hebben en geliefd te worden,
angst te ervaren en vertrouwen te leren,
waarachtig en stil te zijn,
maar net zo goed vrolijk en lachend te vieren.
Kinderen hebben het recht om te dromen en in hun eigen tempo groot te worden.
Zij hebben het recht fouten te maken en het recht dat men hen vergeeft.
Kinderen hebben het recht gevrijwaard te worden van honger en geweld,
een thuis te hebben en beschermd te worden.
Men moet hen daarbij ondersteunen om gezond te kunnen opgroeien,
goede gewoontes te leren en evenwichtige voeding te krijgen.
Kinderen hebben mensen
nodig waarvoor ze respect kunnen hebben.
Volwassenen, wiens voorbeeld en liefdevolle autoriteit ze kunnen volgen.
Ze hebben nood aan een veelvoud van ervaringen-
zachtheid en vriendelijkheid,
Vermetelheid en moed, zelfs kattenkwaad en onbetamelijk gedrag.
Zij hebben een liefdevolle verbondenheid met de aarde nodig-
Met de dieren en de natuur,
met families en een maatschappij, waarin ze zich als individu kunnen ontplooien.
Ze hebben nood aan ogenblikken van aandacht en ruimte voor hun nieuwsgierigheid,
beschermende grenzen en vrijheid voor hun creativiteit
en tijd om stil te staan, te spelen, te werken.
Ze moeten de oerwetten van het leven leren kennen
en de vrije ruimte hebben hun eigen principes te ontdekken.
De geest van de kindheid roept om bescherming en verzorging,
want hij is een wezenlijk deel van ieder menselijk bestaan.

 

Derde Advent.

Ik wens u een liefdevolle Adventsweek.

Advent I

De Eerste Advent is aangebroken. Zondag 2 december.

Ieder jaar opnieuw vieren we het feest van de geboorte van het Jezuskind. De tijd van Advent helpt ons ons voor te bereiden op het Kerstfeest. Het is 2 december en we zitten nog midden het Sint Nicolaasfeest en het Sint Maartenfeest ligt nog maar net achter ons. Deze feesten vragen van ons om een warm mensenmens te worden, die wil delen, ontvangen en schenken.
In de adventstijd zong ik graag met de kinderen van de basischool het lied van

Hanna Lam / Wim ter Burg
Advent is dromen dat Jezus zal komen,
dromen van vrede voor mensen van heden.
Advent is dromen dat Jezus zal komen,
dromen als 't moet dat Hij komt voor goed!

En weer in geuren en kleuren herhalen
wat wij al weten uit oude verhalen:
herders en sterren, een stal en een kind,
omdat het kerstfeest weer begint.

In dit lied klinkt voor mij door, dat ik me als mens ieder jaar weer opnieuw innerlijk moet voorbereiden om het kind geboren te laten worden.

 

Vanochtend toch nog 4 kaarsen kunnen vinden. Ik dacht dat ik er geen meer had...

En heb een Maretak-Figuurtje gemaakt en erbij gehangen.

 

 

 De Maretak is een bijzondere plant. Het groeit als een half-parasiet aan bomen. Het heeft een geneeskrachtige werking. En het is o.a. drager van het symbool van het Licht.